Als je onderdelen voor eindgebruik maakt, is esthetiek belangrijk. Je kunt de meest structureel perfecte beugel of behuizing ter wereld ontwerpen, maar als het eruitziet als een goedkoop, vaag stuk plastic, zullen je klanten vragen gaan stellen.

Bij de overgang van desktop prototyping naar industriële productie domineren twee zwaargewichten het gesprek: SLS (Selective Laser Sintering) en MJF (Multi Jet Fusion). Beide technologieën printen onderdelen door nylonpoeder te smelten, wat betekent dat ze veel overeenkomsten hebben. Maar als het op de uiteindelijke oppervlakteafwerking aankomt, zit de duivel in de details.

Laten we de dikke technische handleiding overslaan en precies uitleggen hoe deze onderdelen eruit zien, hoe ze aanvoelen en hoe je ze eruit kunt laten zien als traditionele spuitgegoten kunststoffen.

Belangrijkste opmerkingen

• De rauwe werkelijkheid: Rechtstreeks uit de printer hebben zowel SLS als MJF een matte, licht korrelige textuur die lijkt op een suikerklontje of fijn schuurpapier.
• De Kampioen van de Rand: MJF produceert over het algemeen scherpere randen en fijnere details dan SLS.
• De kleurkloof: SLS prints kunnen in helder wit zijn, waardoor ze perfect zijn voor kleurverven op maat. MJF drukt in grijs/zwart, wat je kleurmogelijkheden beperkt.
• De Glow-Up: Beide technologieën reageren prachtig op nabewerkingen zoals vapor smoothing, waarmee een korrelig onderdeel kan worden getransformeerd in een glanzend, waterdicht meesterwerk.

De basislijn: Vers uit de printer

Als je een onderdeel uit een poederbedprinter haalt en het losse poeder wegblaast, wat heb je dan eigenlijk vast?

SLS (selectief lasersinteren)

Omdat SLS een laser gebruikt om poederdeeltjes aan elkaar te smelten, is het oppervlak inherent poreus.

• Textuur: Het voelt een beetje ruw en poederig aan, als een standaard suikerklontje.
• Lagen: Hoewel het niet zo pijnlijk duidelijk is als bij standaard FDM printen, kun je nog steeds laaglijnen waarnemen.
• Kleur: Ruw SLS Nylon 12 is van nature grijs.

MJF (Multi Jet Fusion)

MJF gebruikt geen laser. In plaats daarvan wordt er een smeltmiddel op het poeder gespoten (zoals bij een inkjetprinter) en wordt het gebakken met een infraroodlamp. Bovendien spuit het een “detailleringsmiddel” rond de randen van het onderdeel om te voorkomen dat overtollig poeder smelt.

• Textuur: Het voelt nog steeds mat en korrelig aan, maar het is merkbaar dichter en iets gladder dan ruwe SLS.
• Lagen: Dankzij het detailleringsmiddel hebben MJF-onderdelen een superieure randgetrouwheid. Laaghoogtes zijn meestal fijner, vaak tot 0,08 mm (0,003 inch).
• Kleur: Omdat het smeltmiddel donker is om warmte te absorberen, krijgen ruwe MJF-onderdelen een vlekkerige, “slagschipgrijze” kleur.

Post-Processing: De plastic spadag

Er zijn maar heel weinig bedrijven die onbewerkte SLS of MJF onderdelen direct aan consumenten verkopen. Als je wilt dat je onderdelen er professioneel uitzien, moet je ze een nabewerking laten ondergaan. Hier ziet u hoe beide technologieën de “glow-up” afhandelen.”

1. Tuimelen van media (Vibro-Polijsten)

De goedkoopste en meest gebruikelijke manier om de oppervlakteafwerking te verbeteren is door de onderdelen in een vibrerend vat met keramische stenen te gooien.

• Het resultaat: Het slaat de microscopische hoge punten van het plastic weg. De onderdelen verliezen hun “suikerachtige” gevoel en worden glad om aan te raken, zoals een kiezelsteen op het strand. Zowel SLS als MJF reageren uitstekend op tuimelen.

2. Verven en kleuren

Als je de specifieke Pantone-kleur van je merk op je onderdeel wilt, is dit waar de twee technologieën sterk van elkaar verschillen.

• SLS wint: Omdat SLS spierwit kan beginnen, fungeert het als een blanco schildersdoek. Je kunt SLS onderdelen bijna in elke kleur van de regenboog verven, van neongroen tot diep karmozijnrood, en het poreuze oppervlak absorbeert de kleurstof prachtig.
• MJF worstelt: Omdat MJF van nature grijs is, kun je het niet lichter verven. Je kunt het zwart verven (wat er fantastisch uitziet) of je kunt het verven, maar geel of rood verven is fysiek onmogelijk zonder eerst een dikke, zware laag grondverf aan te brengen.

3. Vapor Smoothing (de spuitgegoten look)

Als je wilt dat je 3D-geprinte onderdelen er precies zo uitzien als dure, spuitgegoten kunststoffen, dan is vapor smoothing de ultieme cheatcode. De onderdelen worden in een kamer gehangen waar een chemische damp kortstondig de buitenste microscopische laag van het plastic smelt.

• Het resultaat: De poreusheid verdwijnt. Het onderdeel wordt glanzend, perfect glad en volledig waterdicht.
• Het oordeel: Met damp afgevlakte MJF onderdelen zien er ongelooflijk strak en professioneel uit. Met damp afgevlakte SLS-onderdelen zien er al even prachtig uit!

Tabel met samenvatting

Het klantgerichte oordeel

Dus, welke technologie moet je kiezen voor de beste oppervlakteafwerking? Dat hangt volledig af van wat je probeert te verkopen aan je eindgebruiker.

• Kies SLS als: Uw product is sterk afhankelijk van levendige, aangepaste esthetiek. Als u consumentengoederen, modeaccessoires of medische apparatuur bedrukt waarbij u specifieke kleuren nodig hebt (zoals helder wit of medisch blauw), dan is SLS uw onbetwiste kampioen.
• Kies MJF als: Je print functionele behuizingen, beugels of mechanische onderdelen waarbij kleur er niet toe doet, maar scherpe randen en fijne reliëftekst wel. Een getrommeld, zwartgeverfd MJF-onderdeel ziet er ongelooflijk tactisch, robuust en professioneel uit.

Pro tip voor kopers: Beoordeel een poederbedprint nooit op zijn ruwe afwerking. Budgetteer altijd een paar cent extra per onderdeel voor media tumbling op zijn minst. Het is de goedkoopste manier om uw product te verheffen van “duidelijk 3D-geprint in een garage” tot “klaar voor het winkelschap”.”